Κατάρχήν η απόφαση και επιμονή της ίδρυσης του ΔΑΝΣ – Δωριέως αποτελεί τουλάχιστον τόλμη και γενναιότητα, γιατί οι Ιταλοί κατακτητές δέν επέτρεπαν την ίδρυση ελληνικών σωματείων και αν χορηγούσαν τελικά σχετική άδεια, παρακολουθούσαν κάθε κίνηση των σκλαβωμένων Ελλήνων. Χάρη στην φιλοπατρεία το και στην αγάπη του για τον αγνό αθλητισμό και ακόμα παρακολουθόντας τι γίνεται στην ελεύθερη Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη, ένας νέος άνθρωπος ο Γαβριήλ Μίσιος μία μέρα τον Αύγουστο του 1924, αποσπά από τα αστυνομικά ιταλικά γραφεία «Γκαετάνο Σπετσιάλε» τη σχετική άδεια για τη σύσταση του «Ροδιακού Ποδοσφαιρικού Αθλητικού Συλλόγου ΔΩΡΙEΑΣ».


Γαβριήλ Μίσιος

Με το πρόσχημα πως δέν υπάρχει ποδοσφαιρική ομάδα στη Ρόδο, πείθει τους κατακτητές πως η λειτουργία της θα είναι και για την ψυχαγωγία των οπλιτών Ιταλών, αφού θα γίνονται μεταξύ τους αγώνες. Στα πρώτα μέλη που ενεγράφησαν περιλαμβάνει όχι μόνο αθλητές που ακόμα δεν γνωρίζουν καλά – καλά τους κανονισμούς του ποδοσφαίρου, αλλά έγκριτους Ροδίους όπως ο αρχιμανδρίτης Γεράσιμος Σμυρνάκης, ο δικηγόρος Γιάννης Τσαβαρής και άλλοι πατριώτες από τη Ρόδο και τη Σύμη. Σημαντική στήριξη πρόσφερε η Δημογερόντια και η Εφορεία της Κοινότητας, καθώς και ο γυμνασιάρχης Δημήτριος Αναστασιάδης και οι Διευθυντές των εφημερίδων «Ροδιακή» και «Νέα Ρόδος». Η επωνυμία «Δωριεύς» εξάλλου, προκαλούσε ρίγη συγκίνησης στους Έλληνες κατοίκους, αφού γνώριζαν πως υπήρξε ένας σπουδαίος ολυμπιονίκης αλλα και πολιτικός με πολλές νίκες και δόξες. Σε ελάχιστους μήνες, η ποδοσφαιρική ομάδα του «Δωριέα» συναντά την αντίστοιχη του 9ου Συντάγματος Ιταλών, στον πρώτο αγώνα…


Φώτο απο τον αγώνα με τους Ιταλούς

Οι «Δωριείς» θα αποδώσουν καλύτερα, αλλά τη νίκη θα αποσπάσει τελικά η ιταλική ομάδα, ενώ ο στρατηγός τους στο ημίχρονο θα φωνάξει δημόσια «εύγε» ευχόμενος νίκη στην ελληνική ομάδα, (οι φίλαθλοι Ιταλοί του σταδίου δέν επανελαβαν ότι άκουσαν). Το σημαντικότερο όμως δέν είναι αυτός ακριβώς ο αγώνας, που ήταν μια αναμέτρηση Ελλήνων και Ιταλών, αλλά η κατασκοπεία που άρχισε στα στρατόπεδα!!! Οι αθλητές και οι παράγοντες του Δωριέα, με το πρόσχημα της συνάντησης των ομάδων, παρακολουθούσαν και κατέγραφαν τις δύναμεις, τις κινήσεις, τον οπλισμό και τα πολεμικά σχέδια των κατακτητών. Αυτό αποτελέι μία τολμηρή και σπουδαία πατριωτική και αντιστασιακή υπηρεσία του Δωριέα.


1924 , Αθλητές στίβου του Δωριέα με το τριετές κύπελλο που θέσπισε ο Κυβερνήτης Mario LAGO (Μάριο ΛΑΓΚΟ) : _Όρθιοι από αριστερά : Κώστας ΠΛΟΥΜΑΚΗΣ, Κώστας ΞΥΠΑΣ, Παναγιώτης ΡΟΥΦΑΣ, Γιώργος ΞΥΠΑΣ_ Καθιστοί : Γιώργος ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ και Γιώργος ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ. Στη φωτογραφία μόνος του εμφανίζεται ο Κώστας ΡΟΥΦΑΣ.

Δύο χρόνια αργότερα, και συγκεριμένα στις αρχές του 1926, όταν νέο διάταγμα καταργεί και τα τελευταία προνόμια των Ελλήνων και η παιδεία παίρνει μια άλλη μορφή, οι γυμναστικοί σύλλογοι θα εξελιχθούν σε πατριωτικά και αντιστασιακά φυτώρια.


1925: Ποδοσφαιρική ομάδα του Δωριέα: Όρθιοι: Σταύρος ΣΚΑΡΟΣ, Ιωσήφ ΚΑΣΑΠΙΔΗΣ, Σάββας ΚΑΛΑΜΠΙΧΗΣ, Κλέων ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ, Μιχάλης ΛΟΥΪΖΙΔΗΣ. Στη μέση: ΝΕΑΡΧΟΣ, Αντώνης ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗΣ, Μιχάλης ΣΠΑΝΟΥΔΗΣ. Καθιστοί: Στέφανος ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ, Γιώργος ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ, Σταμάτης ΚΙΑΠΑΚΗΣ.

Οι Ιταλοί στρατιωτικοί, μετά από σκληρά παιχνίδια νικούν αρκετές φορές την ελληνική ομάδα, αλλά τούτο έχει ώς αποτέλεσμα: οι Ρόδιοι και άλλοι Δωδεκανήσιοι, να συσπειρωθούν γύρω από τον Δωριέα (όχι μόνο στο ποδόσφαιρο που ήταν ένα προσφιλές άθλημα), αλλά και στον κλασικό αθλητισμό. Η ομάδα του Δωριέως, κατακτά νίκες, παρά το αρνητικό κλίμα που επικρατούσε αό τη εχθρική συμπεριφορά των φασιστών μέσα και έξω από τον αγωνιστικό χώρο. Ένας μαθητής του «Βενετοκλείου» γυμνασίου και αθλητής του Δωριέα, ο Αλέξανδρος Διάκος, έμφορτος από πατριωτικά αισθήματα, πρίν αναχωρήσει στην Αθήνα και καταταγεί στη σχολή ευελπίδων, θα συμμετάσχει στο Στίβο και στον Πρσκοπισμό. Αγωνίστηκε πάντα με τα χρώματα της ομάδας του Δωριέα και κατάερε σπουδαίες νίκες.


Πριν από αγώνα με ομάδα ‘Aρτιλιέρας’ (Πυροβολικού) στο ‘Mόντε Σμίθ’. Όρθιοι: Mιχ. ΣΚΑΡΟΣ, Mαν. ΦΡΑΡΑΚΗΣ, Kαθήμενοι: Nικ. KΑΛΑΦΑΤΑΣ, Aλεξ. ΔΙΑΚΟΣ


Το άγαλμα του ήρωα Αλέξανδρου ΔΙΑΚΟΥ , που ήταν και ποδοσφαιριστής του Δωριέα.

Ο Αλέξανδρος Διάκος, (γεννήθηκε στη Χάλκη το 1911), αποτελούσε το καμάρι του Δωριέα και όταν έφτασε η πληροφορία στη Ρόδο, πως αναχωρεί στο μέτωπο της Αλβανίας τον Οκτώβρη του 1940, οι συμπατριώτες του περίμεναν να κατακτήσει λαμπρές νίκες. Όμως… ο Δωδεκανήσιος υπολοχαγός του πεζικού, που ο ίδιος ζήτησε να προωθηθεί με τη μονάδα του, στο 4ο σύνταγμα πεζικού, στην πρώτη γραμμή κατέλαβε αρκετές φορές τη κορυφή του λόφου Τσούκα. Την 1η Νοεμβρίου, «πέφτει» ηρωϊκά μαχόμενος. Είναι ο πρώτος Έλληνας αξιωματικός νεκρός του αλβανικού μετώπου. Η αθλητική οικογένεια του «Δωριέα» μόλις πληροφορήθηκε το θλιβερό γεγονός έκλαψε το σπουδαίο μέλος της. Το σωματείο αυτό, θα μεταφέρει τα οστά του μετά απο χρόνια στη Ρόδο, με ειδικές τιμές και θα ενταφιάσει εκεί που σήμερα υψώνεται ο ανδριάντας του, δηλαδή στο Μαντράκι της Ρόδου, έργο του γλύπτη Βαλσάμη. Ο ΔΑΝΣ – Δωριεύς καθ’όλη τη διάρκεια της δημιουργικής του πορείας, παρουσίασε εθνικό και πατριωτικό έργο, για το οποίο εργάσθηκαν αθόρυβα και με μεθοδικότητα σημαίνοντα πρόσωπα της ροδιακής και δωδεκανησιακής κοινωνίας, καταξιωμένοι πολίτες υπεράνω κάθε υποψίας του κατακτητή. Οι εφημερίδες της εποχής, οι οποίες λογοκρινόντουσαν από την ιταλική αστυνομία, δέν μπορούσας να καταγράψουν και να προβάλλουν το πατριώτικό έργο, όμως αν κανείς διαβάζαν με προσοχή τα κείμενα λογίων, θα διαπιστώσει πως ο αθλητισμός ήταν ένα πρόσχημα για να μην καμθεί το φρόνημα των ελλήνων και ακόμα να υπάρχει υπεροχή έναντι του κατακτητή. Ο ιδρυτής του ΔΑΝΣ – Δωριέα και επίσης ιδρυτής άλλων ομάδων στα χωριά της Ρόδου, Γαβριήλ Μίσιος ανέπτυξε σπουδαία πατριωτική και αντιστασιακή δράση ώστε συνελήφθεί, δικάστηκε και εξορίστηκε στο νησί της Τήλου το 1940 εώς το έτος 1942. Προηγουμένως και συγκεκριμένα το 1934, με σχετική αστυνομική διάταξη διαλύονται τα αθλητικά σωματεία «Δωριεύς» και «Διαγόρας». Παρ΄όλα αυτά, ο Γαβριήλ Μίσιος, εφευρίσκει τρόπους να υπάρχει αθλητική δραστηριότητα και κυρίως να κρατά τους αθλητές πραγματικούς μαχητές και πάντως όχι σε αδράνεια. Από τις 9 Μαϊου του 1945, τότε που άρχισε η Αγγλική κατοχή στη Ρόδο, συνεχίστηκε να εφαρμόζεται η φασιστική νοοτροπία και τούτο αποδεικνύεται από τις προκυρύξεις και τις διατάξεις που εξέδιδαν. Οι αθλητικοί παράγοντες του τόπου κατόρθωσαν να αποσπάσουν από τους δήθεν ελευθερωτέςμ την επανίδρυση των αθλητικών συλλόγων τους. Έτσι ο «ΔΑΝΣ – Δωριέας» μαζί με άλλα 10 περίπου σωματεία βρίσκεται πανέτοιμος και συνεχίζει τη δράση του απρόσκοπτα.


1946, Γ. ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΣ και Kλ. MΕΛΛΙΝΗΣ

Στις 16 Ιουλίου 1946, οι σύλλογοι «Δωριεύς» και «Διαγόρας» συμμετέχουν σε γιορταστικό πρόγραμμα για την ύψωση της ελληνικής σημαίας στο δημαρχιακό μέγαρο. Οι κάτοικοι του νησιού της Ρόδου, αφού έψαλλαν το «τη υπερμάχω» ύψωσαν τη σημαία με δάκρυα χαράς, γονατιστοί και οι φιλαρμονικές του Διαγόρα και του Δωριέα ανάκρουσαν τους Ελληνικούς και Αγγλικούς ύμνους καθώς και εθνικά εμβατήρια. Ξεχωριστή σελίδα στη πατριωτική δράση των μελών του Δωριέα υπήρξε η επιστροφή της αγγλικής σημαίας στο αγγλικό προξενείο της Ρόδου, για την πολιτική που εφάρμοζε η δήθεν φίλη και σύμμαχος χώρα στην Κύπρο.


Δεκαετία τoυ ‘60: Nεoλαία τoυ «Δωριέα». Διακρίνoνται μαθητές γυμνασίων με τo πηλίκιo.

Στις 22 Μαρτίου 1956, το διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου, που απαρτιζόταν από επίλεκτα μέλη της ροδιακής κοινωνίας «… προέβη εις μίαν λίαν πατριωτικήν εκδήλωσιν ήτις είναι προς τιμήν του και τιμήν όλων των Δωδεκανησίων..» όπως έγραψαν λίγες μέρες κατόπιν οι αθηναϊκές εφημερίδες.



Την αγγλική σημαία, είχαν δωρήσει στρατιωτικοί Άγγλοι, το 1950 στον Δωριέα (και συγκεκριμένα ο κυβερνήτης του πολεμικού πλοίου «Λόντον«) στην αρχή κάποιας ποδοσφαιρικής συνάντησής τους ώς ένδειξη φιλικής ανάμνησης.


Η oμάδα τoυ Δωριέα πoυ έπαιξε στη Β’ Εθνική κατά τη δεκαετία τoυ 1960. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΣ, ΝΙΚOΛΕΤΤOΣ, ΒOΛOΝΑΚΗΣ, ΣΠΛΑΓΚOΥΝΙΑΣ, ΧΡΥΣOΧΟΟΣ, ΚΑΣΤΕΛΛOΡΙΖΙΟΣ και καθήμενοι : Χ. ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΗΣ ,ΜΠΑΡΙΑΝΟΣ, ΓΕΩΡΓΑΛΗΣ, ΧΑΡΙΤOΣ, Μ. ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΗΣ.

Η εθνική δράση του «Δωριέα» είχε πολλές προεκτάσεις. Τόσο οι παράγοντές του, όσο και οι φίλαθλοι, αγωνίστηκαν:
1. Για την ανεξαρτησία της Κύπρου.
2. Για την ελληνικότητα της Μακεδονίας.
Γενικά, ο «ΔΑΝΣ – Δωριεύς» κατόρθωσε μέσα στην Ιταλική και Αγγλική κατοχή να «εξαντλήσει το χώρο του δυνατού» όπως έλεγε ο Πίνδαρος. εθνική πολιτική του θρυλικού συλλόγου «Δωριές» αποτελεί παράδειγμα προς μίνηση, αφο΄κράτησε αναμμένη τη δάδα του πατριωτισμού και του αθλητισμού και έτσι διαφύλαξε την ταυτότητα των νησιών μας χωρίς να αλλοιωθούν οι ρίζες μας που προέρχονται απ’ευθείας από τη περίοδο των Δωριέων.

¨Ρήση¨

gata

Η γάτα θα φάει ψάρι αλλά δεν θα βρέξει τα πόδια της.

----------

كَلام فارِغ

«Η  αραβική φράση " καλάμ φάριγ "( كَلام فارِغ ) σημαίνει κενά λόγια ,δηλαδή λόγος άνευ περιεχομένου ή ( κύμβαλον αλαλάζον)».

DANS

sendra

Επόμενος Αγώνας

ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ 
Ποδοσφαίρου.

 Αγωνιστική  

Δωριέας 

Γήπεδο.

Ημερομηνία  

Ωρα 

Βαθμολογία