alt

 

 Μόλις τελειώσατε την προπόνηση και δε βλέπετε την ώρα να φτάσετε σπίτι, να «τσιμπήσετε» κάτι και να ξεκουραστείτε !!! Είστε σίγουροι όμως ότι γνωρίζετε τί πρέπει να καταναλώσετε, για να μην πάει όλος ο «κόπος» της προπόνησης χαμένος?

Μετά την προπόνηση... Τί?
Με το πέρας της προπόνησης το σώμα μας έχει καταπονηθεί – αφυδατωθεί αρκετά, τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα μας έχουν μειωθεί σημαντικά, ενώ τα αποθέματα ενέργειας του οργανισμού μας έχουν εξαντληθεί. Το σώμα μας «διψά» για τροφή, προκειμένου να αναπληρώσει τις αποθήκες ενέργειάς του και να «ανασυνταχθεί». Το «μετά-προπονητικό γεύμα», λοιπόν, αποτελεί ένα υψίστης σημασίας γεύμα και γι' αυτό τα τρόφιμα που το συνθέτουν πρέπει να είναι τα κατάλληλα, ώστε να επιτευχθεί τελικά ο καλύτερος «αναβολισμός».

Μπανάνα: ένας διατροφικός θησαυρός στον πάγκο της μαναβικής !

Η μπανάνα για τους αθλητές αποτελεί ιδανικό φρούτο για τη μεγιστοποίηση των αθλητικών τους επιδόσεων, λόγω της πλούσιας σύνθεσης της σε υδατάνθρακες και ηλεκτρολύτες.

 H απόδοση των αθλητών είναι ακριβώς η ίδια, είτε κατανάλωναν αθλητικό ποτό είτε μπανάνα. Παρ' όλα αυτά, διαπιστώθηκαν σημαντικά πλεονεκτήματα της μπανάνας έναντι των τυποποιημένων ποτών. Συγκεκριμένα, οι μπανάνες προσφέρουν αντιοξειδωτική προστασία μειώνοντας έτσι, το οξειδωτικό στρες της άσκησης, κάτι που δεν προσφέρουν τα αθλητικά ποτά. Επιπλέον, οι μπανάνες περιέχουν ένα πιο υγιεινό μείγμα υδατανθράκων καθώς και πλειάδα θρεπτικών συστατικών, κάτι που δεν ισχύει με τα αθλητικά ποτά.

 

Τὸ παράπονο, Ὀδυσσέας Ἐλύτης (ἀπόσπασμα)

 
alt
 
Ἀναρωτιέμαι μερικὲς φορές: εἶμαι ἐγὼ ποὺ σκέφτομαι καθημερινὰ πὼς ἡ ζωή μου εἶναι μία; Ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι τὸ ξεχνοῦν; Ἢ πιστεύουν πὼς θὰ ἔχουν κι ἄλλες, πολλὲς ζωές, γιὰ νὰ κερδίσουν τὸν χρόνο ποὺ σπαταλοῦν;
 
Μοῦτρα. Ν᾿ ἀντικρίζεις τὴ ζωὴ μὲ μοῦτρα. Τὴ μέρα, τὴν κάθε σου μέρα. Νὰ περιμένεις τὴν Παρασκευὴ ποὺ θὰ φέρει τὸ Σάββατο καὶ τὴν Κυριακὴ γιὰ νὰ ζήσεις. Κι ὕστερα νὰ μὴ φτάνει οὔτε κι αὐτό, νὰ χρειάζεται νὰ περιμένεις τὶς διακοπές. Καὶ μετὰ οὔτε κι αὐτὲς νὰ εἶναι ἀρκετές. Νὰ περιμένεις μεγάλες στιγμές. Νὰ μὴν τὶς ἐπιδιώκεις, νὰ τὶς περιμένεις.
 
Κι ὕστερα νὰ λὲς πὼς εἶσαι ἄτυχος καὶ πὼς ἡ ζωὴ ἦταν ἄδικη μαζί σου.
 
Καὶ νὰ μὴ βλέπεις πὼς ἀκριβῶς δίπλα σου συμβαίνουν ἀληθινὲς δυστυχίες ποὺ ἡ ζωὴ κλήρωσε σὲ ἄλλους ἀνθρώπους. Σ᾿ ἐκείνους ποὺ δὲν τὸ βάζουν κάτω καὶ ἀγωνίζονται. Καὶ νὰ μὴν μαθαίνεις ἀπὸ τὸ μάθημά τους. Καὶ νὰ μὴ νιώθεις καμία φορὰ εὐλογημένος ποὺ μπορεῖς νὰ χαίρεσαι τρία πράγματα στὴ ζωή σου, τὴν καλὴ ὑγεία, δύο φίλους, μιὰ ἀγάπη, μιὰ δουλειά, μιὰ δραστηριότητα ποὺ σὲ κάνει νὰ αἰσθάνεσαι ὅτι δημιουργεῖς, ὅτι ἔχει λόγο ἡ ὕπαρξή σου.
 
Νὰ κλαίγεσαι ποὺ δὲν ἔχεις πολλά. Ποὺ κι ἂν τὰ εἶχες, θὰ ἤθελες περισσότερα. Νὰ πιστεύεις ὅτι τὰ ξέρεις ὅλα καὶ νὰ μὴν ἀκοῦς. Νὰ μαζεύεις λύπες καὶ ἀπελπισίες, νὰ ξυπνᾶς κάθε μέρα ἀκόμη πιὸ βαρύς. Λὲς καὶ ὁ χρόνος σου εἶναι ἀπεριόριστος.
 
Κάθε μέρα προσπαθῶ νὰ μπῶ στὴ θέση σου. Κάθε μέρα ἀποτυγχάνω. Γιατὶ ἀγαπάω ἐκείνους ποὺ ἀγαποῦν τὴ ζωή. Καὶ ποὺ ἡ λύπη τους εἶναι ἡ δύναμή τους. Ποὺ κοιτάζουν μὲ μάτια ἄδολα καὶ ἀθῷα, ἀκόμα κι ἂν πέρασε ὁ χρόνος ἀδυσώπητος ἀπὸ πάνω τους. Ποὺ γνωρίζουν ὅτι δὲν τὰ ξέρουν ὅλα, γιατὶ δὲν μαθαίνονται ὅλα.
 
Ποὺ στύβουν τὸ λίγο καὶ βγάζουν τὸ πολύ. Γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους καὶ γιὰ ὅσους ἀγαποῦν. Καὶ δὲν κουράζονται νὰ ἀναζητοῦν τὴν ὀμορφιὰ στὴν κάθε μέρα, στὰ χαμόγελα τῶν ἀνθρώπων, στὰ χάδια τῶν ζώων, σὲ μιὰ ἀσπρόμαυρη φωτογραφία, σὲ μιὰ πολύχρωμη μπουγάδα.
 
Ὅσο κι ἂν κανεὶς προσέχει
ὅσο κι ἂν τὸ κυνηγᾶ
πάντα, πάντα θά ῾ναι ἀργά,
δεύτερη ζωὴ δὲν ἔχει.
 

 

alt

 

Λόγω των πολλών περιστατικών βία στους δρομους της Ρόδους ,

για την προστασία σας έχετε υπ οψιν σας τα εξής 

– Φρόντισε να είσαι έξω με παρέες και απόφυγε να τριγυρνάς μόνος σου. 
– Μη μιλάς σε αγνώστους ή άτομα που δεν γνωρίζεις καλά. 
– Βάλε τις φωνές και τρέξε γρήγορα, αν κάποιος προσπαθήσει να σε παρασύρει κάπου απόμερα ή να σε βάλει σε ένα αυτοκίνητο. 
– Έχε το νου σου να αρνηθείς, αν είσαι έξω και κάποιος σου προσφέρει χρήματα για να του κάνεις μια χάρη. 
– Πρόσεχε στις δημόσιες τουαλέτες και πήγαινε με έναν φίλο, αν αυτό είναι δυνατό. Βγες γρήγορα έξω αν σε πλησιάσει κάποιος. 
– Έχε πάντα χρήματα μαζί σου για να γυρίσεις στο σπίτι και μην ξοδεύεις ποτέ αυτά τα χρήματα. 

   

alt
   Η ιστορία του κίτρινου χρώματος στα σχολικά λεωφορεία ξεκινάει αρκετές δεκαετίες πριν.. . και πιο συγκεκριμένα κάπου στη δεκαετία του 1930 στις ΗΠΑ, όπου και επιλέχθηκε ως το πλέον κατάλληλο χρώμαγια τα εν λόγω οχήματα. 

  Το κίτρινο είναι ένα χρώμα ζεστό, φωτεινό και ενεργητικό αλλά και εκτυφλωτικό και εντυπωσιακό συνάμα. Σε όλες τις αποχρώσεις του τραβά την προσοχή μας γρηγορότερα από τα υπόλοιπα χρώματα και γίνεται έτσι αμέσως αντιληπτό. Όταν κοιτάζουμε, για παράδειγμα, ευθεία μπροστά, μπορούμε να εντοπίσουμε ένα κίτρινο αντικείμενο πολύ πιο γρήγορα από κάποιο με διαφορετικό χρώμα (ακόμη και από το κόκκινο), έστω κι αν αυτό είναι στην άκρη του οπτικού μας πεδίου.

  Επιλέχθηκε το κίτρινο χρώμα για τα σχολικά λεωφορεία με σκοπό την εύκολη αναγνώρισή του τόσο από τους πεζούς όσο και από τους οδηγούς των άλλων οχημάτων στο δρόμο.

 Σε καιρικές συνθήκες με ομίχλη ή γενικότερα σε κατάσταση κακοκαιρίας οι οδηγοί μπορούν να διακρίνουν τα κίτρινα αυτοκίνητα αλλά και οποιοδήποτε κίτρινο κινούμενο όχημα αρκετά καθαρά ανάμεσα στα υπόλοιπα που κινούνται στο οδόστρωμα. Γι’ αυτό στην πορεία του χρόνου όχι μόνο τα σχολικά λεωφορεία αλλά και μηχανήματα που εκτελούν εργασίες σε δρόμους έχουν κίτρινη απόχρωση

 Αρκετά ατυχήματα λαμβάνουν χώρα καθημερινά στους δρόμους, επειδή ο οδηγός άργησε να αντιληφθεί ένα όχημα που πετάχτηκε ξαφνικά μπροστά του. Αν αυτό ήταν κίτρινο θα είχε πολύ περισσότερες πιθανότητες να το δει πιο γρήγορα, καθώς το χρώμα και μόνο θα αποτελούσε μια ισχυρή προειδοποίηση!

Ὅπως καὶ ἡ ἴδια ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα, οἱ λέξεις καὶ οἱ φθόγγοι της, ἔτσι καὶ τὰ ὀνόματά μας δὲν ἔχουν δημιουργηθεῖ τυχαῖα. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ὀνοματοδοσία στὶς περισσότερες χῶρες τοῦ δυτικοῦ κόσμου, τὰ ἑλληνικὰ ὀνόματα -ἀκόμα καὶ αὐτὰ τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας- σχεδὸν πάντα σημαίνουν κάτι.
 
A
Ἀγαθή: ἐκ τοῦ ἀχασὸς καὶ ἀγασὸς (δώρ.) ποῦ πιθανὸν νὰ προέρχονται ἀπὸ τὸ ρῆμα χασέω (εἶχε τὴν ἔννοια τοῦ χωρίζω ἀλλὰ καὶ τοῦ ἐπιθυμῶ διακαῶς), αὐτὴ ποὺ ἐνεργεῖ μὲ καλὲς καὶ ἁγνὲς προθέσεις.
Ἀγαθόκλεια: ἀγαθὴ + κλέος, ἡ ἔχουσα καλὴ φήμη.
Ἀγαθοκλῆς: ἀγαθὸς + κλέος, ὁ ἔχων καλὴ φήμη.
Ἀγαθονίκη: ἀγαθὴ + νίκη, ἡ νικήτρια ἔνδοξης νίκης.
Ἀγγελική: ἀπὸ τὸ ἄγγελος καὶ τὸ ρῆμα ἀγγέλω: φέρνω εἴδηση, προμηνύω.
Ἄγγελος: ἀγγελιοφόρος, ἀπεσταλμένος.
Ἀγησίλαος: ἄγω + λαός, αὐτὸς ποὺ ὁδηγεῖ τὸν λαὸ
Ἀγλαΐα: ἀγλαὸς = φωτεινός, λαμπερὸς
Ἀθανάσιος: ὁ ἀθάνατος, ὁ αἰώνιος.
Ἀθηναγόρας: Ἀθῆναι + ἀγορά, ὁ σοφὸς ἀγορητής.
Ἀθηνόδωρος: Ἀθηνᾶ + δῶρο, δῶρο τῆς Ἀθηνᾶς, ὁ σοφός.
Αἰκατερίνη: ἐκ τοῦ καθαρός: ἐξαγνισμένη ἢ ἐαρινή, ἀνοιξιάτικη
Αἰμίλιος: ἐκ τοῦ λατινικοῦ aimilius > aemulus = ζηλότυπος, ἀνταγωνιστής.
Αἰσχύλος: ντροπαλός.
Αἴσωπος: ὁ βλέπων τὸ πεπρωμένο.
Ἀλέξανδρος: ἀλέξω = ἀπομακρύνω + ἀνήρ, ὁ ἀνδρεῖος.
Ἄλκηστης: ἀλκὴ = ἀποκρούω + ἑστία, ἡ ἀτρόμητη, ἡ ἱκανή.
Ἀλκιβιάδης: ἀλκὴ + βία
Ἀλκμήνη: ἀλκὴ + μήνη:σελήνη
Ἀμαλία: ἐτυμολογία ἀπὸ τὴν τευτονικὴ (σήμ. γερμανική): ἐργατική, δραστήρια.
Ἀνάργυρος: ἃ(στερητ.) +αργύρια
Ἀναστάσιος: ἀνὰ + ἴστημι: στέκομαι, σχετιζόμενος μὲ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ
Ἀνδρέας: ἀνδρεῖος, ἐκ τοῦ ἀνὴρ
Ἀνδριάνα: παραλλαγὴ τῆς Ἀνδρεανῆς (αὐτὴ ποὺ ἀνήκει στὸν Ἀνδρέα)
Ἀνδροκλής: ἀνὴρ + κλέος, ἄνδρας μὲ καλὴ φήμη
Ἀνδρομάχη: ἀνὴρ + μάχω, ἡ μαχόμενη ἐναντίον τῶν ἀνδρῶν
Ἀνδρόμεδα: ἀνὴρ + μέδω = ἄρχω, ἐκείνη ποὺ κυβερνᾶ τοὺς ἄνδρες.
Ἀνθῆ: ἐκ τοῦ ἀνθῶ= ἀκμάζω, εὐδοκιμῶ, αὐτὴ ποὺ ἀκμάζει.
Ἄννα: ἀπὸ τὸ ἑβραϊκὸ Χάνα ποὺ σημαίνει εὔνοια, χάρη
Ἀντιγόνη: ἀντὶ + γίγνομαι (γεννιέμαι) = ἰσάξια μὲ τὸν γεννήτορα, τὸν πατέρα της.
Ἀντώνιος: ἐκ τοῦ ἄντωση= ἄνωση, ὁ ὁρμητικὰ ἀντίθετος
Ἀργυρῶ: ἀπὸ τὸ ἐπίθετο ἀργύριος (σχετικὸς μὲ τὰ χρήματα), ἡ πολύτιμη
Ἀρετή: ἀπὸ τὸ ἄρχ. οὐσιαστικὸ ἀρετή., ἡ τέλεια, ὑπέροχη.
Ἀριάδνη: ἄρι: πολὺ + ἁγνὴ
Ἀριστόβουλος: ἄριστος + βουλή, ὁ ἄριστος σύμβουλος.
Ἀριστογένης: ἄριστος + γένος, ὁ εὐγενής.
Ἀριστοκλής: ἄριστος + κλέος, ὁ ἔχων ἄριστη δόξα.
Ἀριστομένης: ἄριστος + μένος, ὁ ἀνδρειότατος
Ἄρτεμης: ἡ λέξη «Ἄρτεμις» εἶναι ἄγνωστης προέλευσης. Ἴσως νὰ συσχετίζεται μὲ πρὸ-ἑλληνικὴ θεότητα τῆς Μ.Ἀσίας. Ὡστόσο, ἡ ἀρτεμισία εἶναι ἀρωματικὸ ἀειθαλὲς φυτό.
Ἀσπασία: θηλυκό του ἄρχ. ἐπιθέτου ἀσπάσιος (χαρούμενη, εὐτυχισμένη)
Ἀφροδίτη: ἀφρὸς + ἀναδύω
Βαρβάρα: ἐκ τοῦ βάρβαρος
Βασίλειος: βασιλεὺς ἢ αὐτὸς ποὺ ἀνήκει στὸν βασιλιὰ
Βερόνικα = ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο μακεδονικὸ ὄνομα Φερενίκη (φέρω + νίκη, αὐτὴ ποὺ φέρνει τὴ νίκη)
Γ 
Γεράσιμος: ἐκ τοῦ γεράσμιος, ὁ σεβάσμιος
Γλυκερία: ἐκ τοῦ γλυκύς, ἡ γλυκειὰ
Γεώργιος: ἐκ τοῦ γεωργῶ = γῆ + ἔργο, ὁ ἐργαζόμενος στὴν γῆ
Γρηγόριος: ἐκ τοῦ γρηγορῶ, ὁ ἄγρυπνος, ἀκοίμητος φρουρός.
Δ 
Δέσποινα: ἐκ τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ δέσποινα, θηλυκό του δεσπότης < *despotnia < *dems, ἀρχαϊκὴ γενική του δόμος, σπίτι + πότνια. Ἡ οἰκοκυρά, ἡ κυρία τοῦ σπιτιοῦ.
Δημήτριος: Δὴ (δωρικὸς τύπος τοῦ Γῆ) + μήτηρ, αὐτὸς ποὺ ἀνήκει στὴ θεὰ Δήμητρα
Δημοσθένης: δῆμος + σθένος, ἡ δύναμη τοῦ λαοῦ
Διογένης: Ζεὺς + γένος, ὁ Θεογέννητος
Διομήδης: Διὸς + μέδων: ἄρχων, ὁ ἄρχων μὲ θεία δύναμη.
Διώνη: ἐκ τοῦ Διός, ἡ θεϊκή.
Ε 
Ἑλένη: ἑλένη, ποὺ σημαίνει «λαμπάδα» ἢ ἀπὸ τὴ ρίζα ἐλε- ποὺ σημαίνει κυριεύω, κατακτῶ.
Εἰρήνη: εἴρω (λέγω ) + νοῦς, αὐτὴ ποὺ μιλᾶ ἤρεμα καὶ λογικά.
Ἕκτωρ: ἐκ τοῦ ἔχω, ὁ ἔχων.
Ἐμμανουήλ: ἀπὸ τὸ ἑβραϊκὸ Immanu El (ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας), ὁ σωτήρας, ὁ ἐλευθερωτής.
Εὐάγγελος: ἀγγελιοφόρος ποὺ φέρνει καλὰ νέα, καλὸς ἄγγελος [ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο ἐπίρρημα εὖ- (καλά, εὔκολα) + τὸ οὐσιαστικὸ ἄγγελος]
Εὐτυχία: καλὴ τύχη
Εὐφροσύνη :αὐτὴ ποὺ ἔχει κέφι, χαρά, ἡ καλοδιάθετη.
Ἐπαμεινώνδας: ἐπὶ + ἄμεινον, ὁ προοδευτικός.
Ἐρατώ: ἐρῶ: ἀγαπῶ, αὐτὴ ποὺ ἀγαπᾶ.
Ἐριφύλη: ἔρι: πολὺ + φύλον, ἡ ἔξοχη τῶν γυναικών.
Ἐτεοκλής: ἐτεός: ἀληθὴς + κλέος, ὁ ἔχων ἀληθινὴ δόξα.
Εὐάγγελος: εὖ + ἀγγέλω, αὐτὸς ποὺ φέρνει εὐχάριστα νέα.
Εὐαγόρας: εὖ + ἀγορεύω, ὁ καλὸς ὁμιλητῆς.
Εὐανθία: εὖ + ἄνθος, ἡ ὄμορφη.
Εὐγενία: εὖ + γένος, αὐτὴ ποὺ εἶναι ἀπὸ καλὸ γένος.
Εὐδοκία: εὖ + δοκῶ, ἡ ἔχουσα καλὴ ἄποψη.
Εὐδοξία: εὖ + δόξα, ἡ ἔχουσα καλὴ φήμη
Εὐνομία: εὖ + νέμω: αὐτὴ ποὺ μοιράζει καλά, δίκαια.
Εὐρυσθένης: εὐρὺς + σθένος, ὁ πολὺ ἰσχυρός.
Εὐτέρπη: εὖ + τέρπω, ἡ πολὺ εὐχάριστη
Εὐτύχιος: εὖ + τύχη, αὐτὴ ποὺ ἔχει καλὴ τύχη.
Εὐφημία: εὖ + φημί, αὐτὴ ποὺ ἔχει καλὴ φήμη.
Ζ
Ζαφείριος: ἀπὸ τὴν ἀρχαία λέξη σάπφειρος, ἕνας πολύτιμος λίθος μὲ χρῶμα βαθὺ γαλάζιο (τὸ ζαφείρι).
Ζηνοβία: ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο κύριο ὄνομα Ζᾶν (Ζεὺς ἦταν ὁ Δίας) + τὸ οὐσιαστικὸ βίος (ζωή). Σημαίνει αὐτὴ ποὺ ζεῖ σὰν θεά, ἔχει τὴ δύναμη τοῦ Δία.
Ἥβη: ἐκ τοῦ ἀρχαίου ἥβη ποὺ σημαίνει ἀκμή, ἡ ἰσχυρή, ἡ ἀκμάζουσα.
Ἠλίας: (ἑβραϊκή), «ὁ Θεὸς εἶναι Κύριος» ἢ «εἶναι ὁ θεός μου»
Ἠλέκτρα: ἐκ τοῦ ἠλέκτωρ: ὁ ἀκτινοβολῶν ἥλιος, ἡ λαμπρή, ἡ φωτεινή.
Ἡρακλῆς: Ἦρα +κλέος, ὁ δοξασμένος ἀπὸ τὴν Ἥρα ἢ πολὺ δυνατός.
Ἠσαΐας: (ἑβραϊκὴ) ἡ σωτηρία τοῦ Θεοῦ
Ἡσίοδος: ρίχνω, ἐκτοξεύω φωνή, ὠδὴ
Ἠῶ: χάραγμα, αὐγή.
Θ 
Θάλεια: ἐκ τοῦ θάλλω, ἡ πλήρης, ἡ ἀνθηρή.
Θέμις: τίθημι = θεσμός, αὐτὸς ποὺ θέτει.
Θεμιστοκλῆς: θέμις (δικαιοσύνη) + κλέος, αὐτὸς ποὺ δοξάζει τὴν δικαιοσύνη.
Θεοδώρα: θεοῦ + δῶρο, δῶρο θεοῦ.
Θεόφιλος: θεοῦ + φίλος, ὁ φίλος του θεοῦ.
Θησέας: θήσω, ἐκ τοῦ τίθημι, αὐτὸς ποὺ θέτει.
Θουκυδίδης: Θεοῦ + κύδος: δόξα, ὁ δοξάζων τὸν θεό.
Θρασύβουλος: θρασὺς + βουλεύομαι, αὐτὸς ποὺ σκέφτεται μὲ ὑπερβολικὴ τόλμη.
Θωμάς: (ἑβραϊκὴ) ὁ δίδυμος.
Ι 
Ἰάσων: ἐκ τοῦ ἴασις, αὐτὸς ποὺ θεραπεύει.
Ἰάκωβος: (ἑβραϊκὸ) αὐτὸς ποὺ ὑποσκελίζει
Ἰωσὴφ-ἴνα: ἑβραϊκό, ὁ πολύτεκνος, -ἡ
Ἰγνάτιος: ἀν καὶ ἡ ἐτυμολογία τῆς λέξης εἶναι ἀβέβαιη, ἴσως συνδέεται μὲ τὸ λατινικὸ ignis= φωτιὰ
Ἱερώνυμος: ἐκ τοῦ ἱερὸ + ὤνυμος (ὄνομα), ὁ φέρων ἱερὸ ὄνομα
Ἰορδάνης: (ἑβραϊκὴ) Yarden ποὺ σημαινει εκροή, αὐτὸς ποὺ κατεβαίνει ὁρμητικά.
Ἰοκάστη: ἴον + κάζω: στολίζω, αὐτὴ ποὺ στολίζει
Ἰππολύτη: ἵππος + λύω, αὐτὴ ποὺ ἐλευθερώνει τὰ ἄλογα.
Ἰσμήνη: ἀγνώστου ἐτυμολογίας, κατὰ μία ἄποψη ἐκ τοῦ ἴσμεν>οἶδα>γνωρίζω, ἡ συνετή.
Ἰφιγένεια: ἴφι: ἀρχαία δότ. τοῦ «ἴς», ἰσχυρῶς, κραταιῶς + γίγνομαι, ἡ πολὺ ἰσχυρή.
Ἰωάννης: ἀπὸ τὴν ἑβραϊκὴ λέξη Ἰωννάθαν, ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ
Κ 
Καλλιόπη: ἐκ τοῦ καλὴ + ὄπη= φωνή, ἡ καλλίφωνη.
Καλλιρρόη: καλῶς + ρέω, αὐτὴ ποὺ κυλᾶ μὲ χάρη ἢ αὐτὴ ποὺ ἔχει ἄφθονα νερά.
Κασσάνδρα: ἀρχαῖο κύριο ὄνομα, ὑποκοριστικό του Ἀλεξάνδρα.
Κίμων: ἐκ τοῦ «κίω», αὐτὸς ποὺ βαδίζει γρήγορα.
Κλέαρχος: κλέος + ἄρχω, ὁ ἔνδοξος ἄρχων
Κλειώ: ἐκ τοῦ «κλείω»= ὀνομάζω, καλὸ καὶ «κλέος»= δόξα, ἡ ἔχουσα ὑπόληψη.
Κλεόβουλος: κλέος + βουλή, ὁ ἐπινοητικός.
Κλεομένης: κλέος + μένος, ὁ ἔνδοξος γιὰ τὴ γενναιότητά του.
Κλεονίκη: κλέος + νίκη, ἡ ἔνδοξη νικήτρια.
Κλεοπάτρα: κλέος + πάτρη, ἡ δόξα τῆς πατρίδος.
Κορνήλιος: (λατινικὴ) ἐκ τοῦ cornelius > cornu= κέρας, αὐτὸς ποὺ ἔχει κέρατα
Κοσμᾶς: ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο οὐσιαστικὸ κόσμος (στολισμός), αὐτὸς ποὺ ἀγαπάει τὴν τάξη, τὸ στολισμὸ
Κυριακή: ἐκ τοῦ ἐπιθέτου «κυριακὸς» ποὺ σημαίνει «ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου»
Κυπριανός: ἀπὸ τὸ φυτὸ κύπρος ποὺ εἶναι ἡ σημερινὴ χέννα, ὁ χάλκινος
Κωνσταντῖνος: προέρχεται ἀπὸ τὴ λατινικὴ λέξη Constantinus < constans ποὺ σημαίνει ὁ σταθερός, ὁ ἀποφασισμένος, ὁ βέβαιος.
Λ 
Λαέρτης: λαὸς + αἴρω = ἐκλέγω, αὐτὸς ποὺ ἐκλέγεται ἀπὸ τὸν λαό.
Λάζαρος: (ἑβραϊκὴ) Ἐλεάζαρ= αὐτὸς ποὺ τὸν ἔχει βοηθήσει ὁ Θεός.
Λέανδρος: λαὸς + ἀνήρ, ὁ ἀνδρεῖος του λαοῦ.
Λεωνίδας: λαὸς + οἶδα + γνωρίζω, αὐτὸς ποὺ γνωρίζει τὸν λαὸ ἢ ἐκ τοῦ λέων, λιοντάρι.
Λυδία: 1) ἡ εὐγενική, μὲ καλοὺς τρόπους 2) ἡ καταγόμενη ἀπὸ τὴ Λυδία, τὴν ἀρχαία χώρα τῆς Μ. Ἀσίας.
Λυσιστράτη: λύω + στρατός, αὐτὴ ποὺ ἀφήνει ἐλεύθερο τὸν στρατό.
Μ 
Μάρθα: (ἀραμαϊκὴ) Marta= κυρία, οἰκοδέσποινα.
Μαρία: προέρχεται ἀπὸ τὴ λέξη Μαριὰμ τῆς ἀραμαϊκῆς γλώσσας ποὺ μιλιόταν στὴ Μέση Ἀνατολή. Σημαίνει πίκρα, ὀργή, παράπονο.
Μαρίνα: ἡ θαλασσινή.
Μάρκος: ἐκ τοῦ mars (Ἄρης), ὁ φιλοπόλεμος.
Μενέλαος: μένος + λαός, αὐτὸς ποὺ ἐκπροσωπεῖ τὴν ὁρμὴ τοῦ λαοῦ.
Μηνᾶς: πιθανῶς ἐκ τοῦ «μηνῶ», στέλνω μήνυμα, εἰδοποιῶ.
Μιλτιάδης: μίλτος: ἐρυθρὰ βαφή, κοκκινωπός, στὸ χρῶμα τοῦ αἵματος.
Μιχαήλ: ἀπὸ τὴν ἑβραϊκὴ λέξη Mikhael, ὅμοιος μὲ τὸν Θεό.
Ν 
Ναταλία: ἡ λέξη προέρχεται ἀπὸ τὴ μεταφορὰ τοῦ γαλλικοῦ natalie= γενέθλια, ἡμέρα γεννήσεως.
Ναυσικᾶ: ναῦς + καίνυμαι: ὑπερτερῶ, αὐτὴ ποὺ ὑπερτερεῖ στὴν θάλασσα.
Νεοκλής: νέος + κλέος, αὐτὸς ποὺ δοξάζει τοὺς νέους.
Νέστωρ: ἐκ τοῦ νεομαι = ἐπιστρέφω, αὐτὸς ποὺ ἐπιστρέφει εὐτυχὴς
Νεφέλη: νέφω: χύνω ὕδωρ, αὐτὴ ποὺ φέρνει τὸ σκότος
Νικηφόρος: νίκη + φέρω, αὐτὸς ποὺ φέρνει τὴ νίκη
Νικόλαος: νίκη + λαός, αὐτὸς ποὺ χαρίζει τὴ νίκη στὸν λαό.
Ξ 
Ξένη: ἐκ τοῦ ξένος ἢ ξενία= φιλοξενία, ἡ φιλόξενη
Ξενοφῶν: ξένος + φωνέω, αὐτὸς ποὺ ἠχεῖ ξένα, παράξενα.
Ο 
Ὀδυσσέας: ὀδύσσομαι: διώκομαι, αὐτὸς ποὺ διώκεται.
Ὄθων: ὁ ἔχων πλούτη καὶ περιουσία.
Ὄλγα: ἀπὸ ἀρχαία σκανδιναβικὴ ρίζα, ἡ ὑγιής, ἡ εὐτυχισμένη.
Ὀρέστης: ὅρος + ἵσταμαι, ὁ ὀρεινὸς
Π
Πανδῶρα: πᾶν + δῶρο, αὐτὴ ποὺ ἔχει πολλὰ δῶρα
Παρασκευή: παρὰ + σκευάζω, αὐτὴ ποὺ προετοιμάζει
Πάτροκλος: πατρὶς + κλέος, αὐτὸς ποὺ δοξάζει τὴν πατρίδα
Παυσανίας: ἐκ τοῦ παύω καὶ ἀνία, αὐτὸς ποὺ ἀνακουφίζει τὴν θλίψη
Περικλῆς: περὶ + κλέος, ὁ ἔνδοξος, ὁ φημισμένος
Περσέας: ἐκ τοῦ πέρθω = ἐκπορθῶ, καταστρέφω, αὐτὸς ποὺ καταστρέφει
Πέτρος: ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο οὐσιαστικὸ πέτρος (πέτρα). ὁ σταθερός, ὁ ἀκλόνητος
Πηνελόπη: ἀπὸ τὶς ἀρχαῖες ἑλληνικὲς λέξεις πήνη (νῆμα) + λέπω (ξετυλίγω). Η ὑφάντρια
Πολυδεύκης: πολὺ + δεῦκος: γλεῦκος, ὁ πολὺ γλυκὸς
Ποσειδῶν: πόσις (ποταμὸς) + εἴδω, αὐτὸς ποὺ εἶναι ἁρμόδιος
Προμηθέας: 1) πρὸ + μύθος 2) πρὸ + μῆθος = μέριμνα = ὁ προνοητικὸς
Πυθαγόρας: πυνθάνομαι + ἀγορεύω
Ρ 
Ρέα: προελληνικῆς προέλευσης, ἐκ τοῦ ράος= ἕτοιμος, ἡ ἕτοιμη
Ρεγγίνα: ἡ βασίλισσα
Ρήγας: (μεσαιωνικὴ ἑλληνικὴ) ἐκ τοῦ ρὴξ> λατινικὰ rex, ὁ βασιλιὰς
Ρωμανός: ἐκ τῆς «ρώμης»= δύναμη, ὁ σφρηγιλὸς
Σ 
Σάββας: (ἑβραϊκὴ) ἀπὸ τὸ Σάββατο.
Σέργιος: αὐτὸς ποὺ τοῦ ἀρέσει ὁ περίπατος, τὸ σεργιάνι
Σοφοκλῆς: σοφὸς + κλέος, ὁ ἔχων δόξα σοφοῦ
Σπυρίδων: πιθανὸν νὰ προέρχεται ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο οὐσιαστικὸ σπυρίς, γέν. σπυρίδος (ψαροκόφινο). Ἑπομένως Σπυρίδων εἶναι ὁ κοφινάς, ὁ καλαθᾶς
Σταμάτιος/Σταματία/Σταματούλα: αὐτὸς/ἢ ποὺ σταματάει κάτι
Στέλλα: (λατινικὰ) stella= τὸ ἀστέρι.
Στέργιος: στέργω = δείχνω στοργὴ
Στυλιανός: ἐκ τοῦ στύλος, αὐτὸς ποὺ στεριώνει σὰν στύλος.
Σωκράτης: σώζω + κράτος, αὐτὸς ποὺ σώζει τὸ κράτος, ὁ ἰσχυρός.
Σωτήρης: ἐκ τοῦ σωτὴρ= ὁ λυτρωτὴς
Τ 
Τατιάνη: (λατινικὰ) tatianus, ὀνομασία ρωμαϊκῆς φυλῆς
Τερψιχόρη: τέρπω + χορός, αὐτὴ ποὺ ἀρχίζει τὸν χορὸ
Τερέζα: ἀπὸ τὸ ἕλλην. θερίζω δηλώνοντας γονιμότητα καὶ κὰτ΄ ἄλλους ἀπὸ τὸ τοπωνύμιο Θήρα
Τηλεμαχος: τηλέ: μακριὰ + μάχομαι
Τιμόθεος: τιμὴ + Θεός, αὐτὸς ποὺ τιμᾶ τὸν θεὸ
Τρύφων: ὁ φιλήδονος
Φ 
Φαίδρα: ἡ λαμπερή, ἡ χαρούμενη
Φαίδων: ἐκ τοῦ φαιδρός, χαρούμενος, γελαστὸς
Φειδιππίδης: φείδομαι + ἵππος
Φίλιππος: φίλος + ἵππος, ὁ φίλος τῶν ἀλόγων
Φραγκίσκος: ἀπὸ τὴ λατινικὴ λέξη Franciscus (γαλλικός), ὁ γνήσιος Γάλλος ἢ αὐτὸς ποὺ ἀγαπᾶ τὴ Γαλλία
Φρίξος: φρίττω, αὐτὸς ποὺ φρίττει
Φοῖβος: ἐκ τοῦ φάος= φωτεινὸς
Φώτιος: ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο οὐσιαστικὸ φῶς, γέν. φωτὸς (ὁ φωτεινός, ὁ λαμπρὸς)
Φωτεινή: ἡ θηλυκὴ μορφὴ τοῦ ὀνόματος Φώτιος (ἡ λαμπερὴ)
Χ
Χαράλαμπος: ἀπὸ τὰ οὐσιαστικὰ χαρὰ + λάμπω. αὐτὸς ποὺ λάμπει ἀπὸ χαρὰ
Χαρίκλεια: ἀρχαῖο ὄνομα ἀπὸ τὰ οὐσιαστικὰ χάρις (ἡ χάρη) + κλέος (δόξα), ἡ ξακουστὴ γιὰ τὴ χάρη της
Χρῆστος: παράλληλη γραφὴ τοῦ Χρίστος. Ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη ἐκδοχὴ-λιγότερο πιθανή, ἀπὸ τὸ ἐπίθετο χρηστὸς (χρήσιμος, ὠφέλιμος)
Χρίστος: ἀπὸ τὸ Χριστὸς (αὐτὸς ποὺ χρίσθηκε, ἐπαλείφθηκε μὲ λάδι καὶ μύρο)
Χαρίλαος: χάρη + λαός, αὐτὸς ποὺ ἔχει τὴν εὔνοια τοῦ λαοῦ
Χριστόφορος: Χριστὸς + φέρω, ὁ φέρων τὸν Χριστὸ
Ω
Ὠρίων: ὥρα, φροντίδα, αὐτὸς ποὺ φροντίζει.

 

Θέλετε να μάθετε πόσοι, ποδοσφαιριστές ξεκινάνε βασικοί ,σε κάθε πρωτάθλημα ;

Το γνωρίζουμε πολλαπλασιάζοντας τον αριθμό των ομάδων, με το 11

altΌταν πολλαπλασιάζει κανείς ένα ποσό με τον αριθμό 11, μπορεί να ακολουθήσει την εξής μέθοδο: Αφήστε στην άκρη το τελευταίο και το πρώτο ψηφίο, στη συνέχει προσθέστε κάθε ζεύγος διαδοχικών ψηφίων (στο παράδειγμα γίνεται πιο εύκολα κατανοητό):

Παράδειγμα 1: 4.281 x 11 γίνεται η εξής μετατροπή: (4)(4+2),(2+8)(8+1)(1), δηλαδή 47,091

Όταν το άθροισμα ενός ζεύγους είναι μεγαλύτερο από 10, μεταφέρετε το ψηφίο αυτό στο επόμενο ζεύγος που απομένει (όπως φαίνεται παραπάνω, όπου το άθροισμα 2+8 ήταν 10)

Παράδειγμα 2: Ας δοκιμάσουμε κάτι πιο δύσκολο. To 9.621.576.521 x 11 γίνεται: (9)(9+6),(6+2) (2+1)(1+5),(5+7)(7+6)(6+5),(5+2 )(2+1)(1), δηλαδή 105.837.341.731

     Πάσα στήθους
 
  • Η στάση του σώματος του παίκτη τη στιγμή που κάνει την πάσα είναι ίδια με τη βασική στάση.
  • Προκειμένου να γίνει η πάσα στήθους, η λαβή στην μπάλα είναι με τους αντίχειρες και τους δείκτες να σχηματίζουν το λατινικό γράμμα "W".
  • Το πόδι κάνει ένα βήμα μπροστά, προκειμένου να δώσει ταχύτητα στην μπάλα.
  • Η μπάλα κατευθύνεται από το στήθος του πασέρ σε αυτό του αποδέκτη.
  • Είναι γρήγορη πάσα, η οποία είναι καλύτερο να χρησιμοποιείται στην περιφέρεια.
  • Η πάσα στήθους δεν μπορεί να γίνει, όταν παρεμβάλλεται αμυντικός, γιατί α) είναι εύκολα προβλέψιμη, β) η πορεία της είναι ευθεία και γ) δεν είναι κατάλληλη για προσποίηση.
     
    Σκαστή πάσα
 
  • Είναι πάσα που χρησιμοποιείται, όταν θέλουμε να τροφοδοτήσουμε ένα συμπαίκτη που ζητάει την μπάλα χαμηλά.
  • Είναι ουσιαστικά μια παραλλαγή της πάσας στήθους και όλες οι κινήσεις είναι όμοιες, αλλά η πορεία της μπάλας δεν είναι ευθεία.
     
    Πάσα πάνω από το κεφάλι
 
  • Είναι πάσα που χρησιμοποιείται εναντίον άμυνας ζώνης αλλά και σαν πρώτη πάσα μετά από rebound.
  • Η πορεία της μπάλας είναι ευθεία με κατεύθυνση από τα χέρια του πασέρ προς το στήθος του αποδέκτη.
  • Είναι η ιδανική πάσα για την τροφοδότηση ψηλών παικτών, γιατί η μπάλα ακολουθεί το συντομότερο δρόμο από τα χέρια του πασέρ στο στήθος του αποδέκτη.
     
    Πάσα με το ένα χέρι (baseball πάσα)
 
  • Είναι πάσα που καλύπτει μεγάλες αποστάσεις μέσα στο γήπεδο και χρησιμοποιείται πολύ συχνά για την εκδήλωση αιφνιδιασμού.
  • Πρέπει να γίνει με ακρίβεια, γιατί εξαιτίας της μεγάλης απόστασης ένα μικρό λάθος στην εκτέλεση πολλαπλασιάζεται στην υποδοχή της μπάλας.

كَلام فارِغ

Pinakas mik proedros mvol

-----

d.d 001 neee

¨Γίνε φίλαθλος του Δωριέα και οπαδός του Tώρα"

                                                  (Πρόεδρος)

-----

كَلام فارِغ

«Η  αραβική φράση καλάμ φάριγ ( كَلام فارِغ ) σημαίνει κενά λόγια ,δηλαδή λόγος άνευ περιεχομένου ή κύμβαλον αλαλάζον ».

sendra

Επόμενος Αγώνας

ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ 
Ποδοσφαίρου.

 Αγωνιστική  1η

 -----

Βαθμολογία

-----